Blogเรื่อย เปื่อย ไม่งอก

ในห้องเรียนสี่เหลี่ยม
เก้าอี้ตั้วนั้นยังรอให้ฉันไปนั่งเสมอ
ไม่ว่าฉันจะไปนั่งมันหรือไม่

มันยังคงเฝ้าคิดถึงตูดอันอบอุ่นของฉันที่ได้แอบชิดมัน
สัมผัสที่ซึมซาบไปถึงทุกอนุของเก้าอี้ที่มันไม่ได้จากใคร
นอกเสียงจากตูดของฉัน

แม้บางทีฉันจะเอาปากกาไปเขียนเลย
หรือกระทั่งเอาไม้บรรทัดไปขูดทำรอยสลักต่าง ๆ
มันก็ไม่เคยบ่นว่าฉันสักคำ
เป็นเพราะความรู้สึกที่มีให้แก่ฉัน

แต่ในวันนั้นก็มาถึง
วันที่ฉันต้องยกตูดของฉันขึ้นเพื่อออกเดินทางสู่มหาวิทยาลัย
เพื่อนำตูดของฉันไปหาเก้าอี้ตัวใหม่

เก้าอี้ใหม่ตัวเก่าแสนจะเสียใจ
เมื่อมันจะไม่ได้รับสัมผัมอันอบอุ่น
จากตูดของฉันแล้ว

มันยังคงเฝ้ารอฉันกลับไป
ไปนั่งนาบมัน
ตลอดกาล

โดยประกาศิต บุญวัฒนะ ในอารมณ์SUPER